Vaste rubrieken in een krant of magazine zijn er niet voor niets. Die zijn er omdat ze bewezen goed gelezen of gewaardeerd worden door lezers, dat was al bekend voor dit online te meten was.
Lezersbrieven populair in PDF-krant
De online cijfers laten het ook zien, ooit kreeg ik inzicht in data van een PDF-krant en ook al staan de brieven achterin de krant, ze horen structureel bij de best gelezen artikelen van de krant. In de strijd tegen AI-content biedt het ook nog eens een eenvoudige mogelijkheid om iets te maken wat niet over te nemen is door andere media én een alternatief voor alle ellende die je in de social media comments leest. Je biedt mensen met een mening een veilige omgeving en kunt ook garanderen dat je een moderatiebeleid hebt en regels hebt voor reacties wat je wel en niet gaat plaatsen. Dat je iets met lezersbrieven (of -reacties) moet doen, dat is een no-brainer.
Maar dat het geen 1976, maar 2026 is brengt ook een uitdaging met zich mee. De allereerste is dat het schrijven van een brief veel simpeler is geworden. Zo toonde Alexander Klöpping vorig jaar aan dat zijn AI-brieven meerdere keren geplaatst werden in de papieren krant.
Daarnaast lijken makers er van uit te gaan dat mensen online dezelfde opmaak en context meekrijgen als in een krant. Maar dat is niet zo. Als je de tekst in een krant ziet staan, is duidelijk dat je bij de pagina bent met ingezonden brieven. Online komt 2 op de 3 bezoekers via Google of Facebook binnen en daar zie je de context niet. Je ziet alleen een afbeelding en een kop. Mensen zien een pittige mening in de kop, lezen niet verder maar laten met een like of boze reactie weten wat ze ervan vinden en daarom wordt deze bij nog meer mensen getoond. Het is makkelijk om de zin die de meest interactie uit een brief boven een artikel te zetten tussen aanhalingstekens en de brief wordt goed gelezen. Maar wie de quote geeft, is wel belangrijk.
Dat brengt me bij het laatste punt over hoe representatief de bron is. Eén van de leukste lessen van mijn middelbare school vond ik de les geschiedenis over de representativiteit van een bron. Tussen alle AI-content is het belangrijker geworden te laten zien dat de schrijver wel echt een mens is. De auteurpagina is mede daarom belangrijker geworden, bij New York Times schrijft een auteur nu ook wat de achtergrond van diegene is.
Als je bijvoorbeeld een mening over nieuwbouw bent, is het wel goed om te weten of je een belang hebt (ben je omwonende of aannemer?) bij het feit dat je daar voor of tegen bent. Precies dat stukje mis je vaak bij ingezonden brieven en dat is best opvallend. Traditioneel is dat ook de charme van een brief, iedereen mag insturen met een naam en woonplaats zonder context. Maar in deze tijd waarin iedereen op social media die plek al krijgt, is dat juist iets waarmee je volgens mij juist onderscheidend wilt zijn ten opzichte van die platformen.
Lezersbrief in Telegraaf onder pseudoniem
Deze week verscheen in de Volkskrant een artikel dat een briefschrijver in de Telegraaf publiceert onder een pseudoniem en wel een stevige mening heeft. De persoon bestaat wel echt, maar alle context ontbreekt. Ik denk dat de ingezonden brieven vanwege het belang en de behoefte nooit zullen verdwijnen, maar wel dat ze onder een vergrootglas zullen liggen de komende tijd en de ouderwetse vorm aan een nieuw likje verf toe is.
Dit betoog verscheen als eerste in mijn gratis wekelijkse nieuwsbrief. Wil je deze ook ontvangen? Schrijf je hier in.